De Weyrichsbruch

De Weyrichsbruch - een leefgebied en toevluchtsoord voor zeldzame dieren en planten met een betoverende sfeer in het hart van het natuurpark Saar-Hunsrück.

- Een bronveen in het hoogbos -

De Weyrichsbruch, gelegen in het hoogbos van Osburg en plaatselijk bekend als hoogveen, beslaat bijna 7 hectare en is een bronveen dat in een bijna natuurlijke staat is bewaard gebleven en eigendom is van de deelstaat Rijnland-Palts. Alle noodzakelijke onderhoudswerkzaamheden in het bronveen worden daarom uitgevoerd in opdracht van het verantwoordelijke Hochwald Forestry Office, gevestigd in Dhronecken. Het hoogbos van Osburg ligt in de kernzone van het natuurpark Saar-Hunsrück.
Langs de westelijke rand van het bronveen werd in 1968/69 een 300 meter lange vlonder van sparrenhout aangelegd. Deze vlonder stelt bosbezoekers in staat de helling te bewandelen zonder het waardevolle biotoop te verstoren.
Tegenwoordig maakt deze vlonder niet alleen deel uit van de 10 kilometer lange rondwandeling Rösterkopf, maar is hij ook geïntegreerd in de premium wandelroute "Saar-Hunsrück-Steig".

Over de geschiedenis en ontwikkeling van de Weyrichbruch:

Dit deel van het Hunsrückbos behoort geologisch tot het zuidwestelijke Rijnmassief en de ontwikkeling ervan dateert uit het Vroeg-Devoon (ongeveer 400 miljoen jaar geleden). De vorming van de hellingveenmoerassen begon in het Vroeg-Subatlantische tijdperk, zo'n 3000 jaar geleden, zoals is vastgesteld door middel van uitgebreid vegetatieonderzoek. In dit deel van de Hunsrück bevindt zich een laag kwartsietgesteente van ongeveer 1000 meter dik, in de holtes waarvan grondwater zich verzamelt, afkomstig van bronnen – vaak migrerende bronnen – met een uitstekende waterkwaliteit. Tot de 18e eeuw waren de kwartsietruggen van de Hunsrück omgeven door talrijke door bronnen gevoede of hellingveenmoerassen. Om het bosbouwgebruik van deze kleine veengebieden te verbeteren, werden ze echter drooggelegd door de aanleg van uitgebreide drainagesystemen en herbebossing met sparren. De drainagegreppels, oorspronkelijk aangelegd tussen 1850 en 1870, zijn vandaag de dag nog steeds duidelijk zichtbaar.

Tussen 1935 en 1938 werd het bestaande greppelsysteem verder uitgebreid en onderhouden.
Het visgraatpatroon van de drainagegreppels was bedoeld om herbebossing met naaldbomen te vergemakkelijken. De laatste overgebleven oude sparren van de herbebossingsinspanningen in de Weyrichsbruch werden in 1998 verwijderd, zodat de ongewenste naaldbomen die de donzige berk verdrongen niet langer aanwezig zijn. In de twee daaropvolgende jaren werden stuwen van larikshout in de drainagegreppels geplaatst om de waterafvoer te vertragen en tegelijkertijd de grondwaterstand in het veen te verhogen. Deze afwateringssloten vereisen voortdurende monitoring, onderhoud en aanvulling om de stabiliteit op lange termijn van het door bronnen gevoede veen te waarborgen, dat in een bijna natuurlijke staat blijft. In het gebied waar de adelaarsvaren wijdverspreid voorkomt en een vestigingsbarrière vormt voor andere plantengemeenschappen, heeft het bosbouwbedrijf Hochwald 800 jonge donsberken aangeplant.

Het hele jaar door toegankelijk - voorzichtigheid is geboden, vooral in de winter, vanwege het risico op uitglijden!